Misschien herken je dit.
Je leeft. Je werkt. Je zorgt. Je bent druk met regelen.
En ergens in je achterhoofd speelt het idee: later.
Later ga ik doen wat ik écht wil.
Later jaag ik die droom na.
Later neem ik die stap.
Maar wat als...
later eerder komt?
Begin dit jaar werd ik voor de derde keer met die vraag geconfronteerd.
Mijn tweelingzus. Opeens. Ongeneeslijk ziek.
Daarvoor mijn jongste zusje. En nog eerder mijn moeder. Ze was al langer ziek, maar ineens ging het goed fout.
Maar dit keer kwam het keihard binnen. Het kwam zo dichtbij. Mijn tweelingzus.
Het was niet de eerste keer dat het leven me wakker schudde.
Het leven laat zich niet plannen.
De klok tikt niet altijd zoals jij dat zou willen.
“Later” kan zomaar vandaag zijn.
Dat besef veranderde alles. Bij mij.
Geen compromissen meer
Ik ben gaan leven. Echt gaan leven.
Niet meer vanuit die buitenste laag. De laag die zich aanpast.
Die probeert te voldoen. Te pleasen. Te bewijzen.
Maar vanuit binnen. Vanuit mijn ware essentie.
Wat wil ík echt? Waar gaat mijn hart sneller van kloppen? Waar gaat mijn vuur van aan?
Ik weet nu:
ik heb geen tijd meer voor compromissen.
Geen ruimte meer om mezelf klein te houden.
Niet meer uitstellen tot later.
Geen energie meer om te wachten op het ene perfecte moment.
Dat moment komt niet.
Er is alleen nu.
Vandaag.
De kracht van kwetsbaarheid
Als klein meisje kreeg ik bijna dagelijks te horen dat ik anders was dan de andere kinderen. Mijn 'rare' handen. Mijn ADHD. De helft van een eeneiige tweeling. Ik voldeed niet aan de eisen van het perfecte plaatje. Het 'doorsnee kind'.
Anders zijn was niet oké. Dat was mij al snel duidelijk.
Ik ging me aanpassen. Heel hard mijn best doen. Zodat ik erbij hoorde. Zodat ik gezien werd.
Keihard mijn best doen een van hen te worden.
En dat heeft me iets gekost.
Ik maakte keuzes om te bewijzen dat ik wél goed genoeg was.
In werk. In leven.
Maar zolang je leeft vanuit wat de buitenwereld denkt dat je zou moeten doen… raak je na verloop van tijd los van jezelf. Je raakt het contact met wie je echt bent kwijt.
Ik verloor al jong het contact met mijn ware ik.
En dan begint het te knagen. Dat stille stemmetje vanbinnen dat fluistert: “Dit is het niet…”
Ik luisterde niet.
De les van mijn moeder
Tot eind oktober. Acht jaar geleden. Een mooie herfstdag met strak blauwe lucht. Op het bankje achter mijn ouderlijk huis. Mijn moeder schilde een appeltje voor me omdat ik het zelf niet kan. Ik kwebbelde; zij luisterde. Toen zei ze het. Woorden die indruk maakten en bleven. Ik voelde haar verdriet in mijn lijf. Haar spijt. Haar grootste droom bestond alleen in een schriftje waarin haar plannen helemaal waren uitgewerkt. Plannen die het daglicht nooit hadden gezien. Nu was het te laat.
Ze zei iets wat mij sindsdien elke dag begeleidt:
Ze drukte mij op het hart om niet dezelfde fout te maken. Door angst te laten leiden. Te wachten op het juiste moment.
Daarom stel ik je deze vraag:
Wat als later eerder komt?
Wat schuif jij voor je uit?
Waar wacht je nog op?
Zekerheid? Goedkeuring? Toestemming? Een beter moment?
Van mens tot mens:
je hebt van niemand toestemming nodig.
Dat gesprek — en dat ene zinnetje — hebben mij doen besluiten om het anders te gaan doen. Op mijn manier. Daar op dat moment is het zaadje geplant om niet langer compromissen te sluiten en mijzelf kleiner te maken. Ik deed het. Het was een lange weg omdat ik bijna mijn hele leven mijn binnenste laag had genegeerd. We kenden elkaar niet. Ik had geen idee wat ik echt wilde. Het ging met vallen en opstaan.
De gebeurtenis begin dit jaar heeft alles in een stroomversnelling gebracht. Ik besefte nu echt dat later maar zo nu kan zijn. Zeker toen bleek dat ik door toeval door het oog van de naald was gekropen.
Ik wil niet meer wachten op het juiste moment. Uitstellen. Mij door angsten laten leiden. Compromissen sluiten.
Nu geef ik die les door.
Aan jou.
Jij die dit leest.
Jij die weet dat er meer in je zit dan je laat zien.
Jij die dat voelt.
Al lang.
Wanneer steek jij je vinger op?
Wanneer zeg jij: Nu ben ík aan de beurt?
De dure illusie van wachten
We zijn het zo gewend.
Wachten.
Tot het beter uitkomt.
Tot de kinderen groter zijn.
Tot je spaargeld op orde is.
Tot je partner meebeweegt.
Tot de omstandigheden perfect zijn.
Maar die komen niet.
Er is altijd wel iets.
Ondertussen tikt de klok.
Wat kun jij vandaag doen?
Niet morgen.
Niet volgend jaar.
Vandaag.
Welke ene kleine stap brengt jou dichter bij jouw waarheid?
Misschien is het een gesprek dat je uitstelt.
Een keuze die je vooruit schuift.
Een sprong die je spannend vindt.
Misschien is het gewoon:
eerlijk durven zijn. Tegen jezelf.
Je weet het al.
Echt waar.
Je weet het.
Die kennis zit diep.
Als je de moed vindt om te luisteren, verandert alles.
Het leven is nu
Laat dit jouw moment zijn.
Jouw uitnodiging.
Geen blog. Geen advies.
Een fluistering.
Een herinnering.
Een liefdevolle schop onder je kont.
Dat jij niet op aarde bent om te overleven.
Maar om voluit te leven.
Te voelen. Te creëren. Te delen.
Wat als later eerder komt?
Dan ben je dankbaar dat je vandaag bent begonnen.