De afgelopen zeven maanden waren een rollercoaster.
Soms waren er zorgen die groter voelden dan ikzelf.
Tegenslagen die zich stapelden. Uitslagen die lang op zich lieten wachten.
Onzekerheid en angst zetten zich vast in mijn lijf.
Maar nu is het stil.
Voor nu.
Met mijn zusje gaat het goed.
En ik weet dat ik geen kanker heb.
Ik voel opluchting.
Een last is van mijn schouders gevallen.
En ik voel... ruimte.
Ruimte om weer lekker aan de slag te gaan.
Om te creëren – want er is weer voldoende mentale ruimte.
Het Rise Up & Shine-traject roept zachtjes.
Ik heb er zin in. Zin om het af te maken.
Want ik weet: dit wordt een traject dat klopt. 100%
En toch…
Ik kom er niet lekker in.
Steeds weer raak ik afgeleid.
Ik spring van taak naar taak.
Scroll doelloos door mijn aantekeningen.
Echte focus ontbreekt.
Alsof iets mij tegenhoudt.
De dag dat ik weer stil werd
Die ochtend zat ik doelloos te scrollen.
De koffie was koud geworden.
Mijn aandacht hing ergens tussen nieuwsberichten, random open tabs en half gelezen zinnen.
Ik was er wel, maar ook niet.
Mijn hoofd voelde vol. Alsof er niets meer bij kon.
Mijn lijf draaide op automatische piloot.
Ik zuchtte.
En ineens wist ik: het is tijd.
Ik pakte mijn notitieboek en mijn vulpen.
Tijd om te schrijven.
Niet om iets op te lossen.
Maar om gedachten te ordenen.
Te voelen wat er in mij leeft.
Wat gezien wil worden.
Om de rust weer te vinden.
Mijn anker
Op zulke momenten val ik terug op wat mij draagt:
Pen. Papier. Stilte. Onverdeelde aandacht.
Mijn journal en vulpen liggen bijna altijd naast me op mijn bureau.
Niet als to-do.
Maar als anker.
Ik stel mezelf dan één vraag:
Wat leeft er eigenlijk echt in mij, onder al dat willen en moeten?
En dan komt het.
Zonder forceren.
Zonder filter.
Ik voel onrust.
Omdat ik nog steeds adem in de energie van ‘altijd maar aanstaan’.
Mijn systeem heeft nog geen nieuwe modus gevonden.
En tegelijk voel ik verlangen.
Naar rust. Naar ruimte.
Naar mijn eigen ritme.
Naar afgestemde creatie — niet vanuit moeten, maar vanuit zijn.
Vanuit mijn ware essentie.
Deze zomer wil ik terugkeren naar mijn essentie.
Alle gedachten van de afgelopen maanden loslaten.
Wakker zijn. Aanwezig in het nu.
In vertrouwen.
Los van mijn angsten en beperkende gedachten.
Ik wil schrijven om mezelf weer te horen.
Niet ronddraaien in cirkels van denken.
Maar zakken in voelen en zijn.
Vertragen,
om straks weer te kunnen versnellen —
maar dan wél vanuit wie ik werkelijk ben.
Misschien voel jij dit ook…
Je weet dat het tijd is om een rustmoment te nemen.
Maar voor je het weet, zit je weer midden in de waan van de dag.
Opgeslokt door alles wat moet.
En ergens voel je: ik ben mezelf een beetje kwijt.
Je weet dat je behoefte hebt aan ruimte.
Aan helderheid.
Aan weer voelen wat echt belangrijk is.
Als je dat herkent…
Dan is dit misschien jouw moment.
Even kiezen voor jezelf.
Om stil te worden.
Om te schrijven.
Om jezelf weer te horen.
Weer te verbinden.
Reflectievraag voor jou
Pak een notitieboek of je journal, en vraag jezelf zachtjes:
- Waar heb ik afscheid van genomen de afgelopen tijd?
- Wat mag deze zomer mij leren?
- Wat wil ik meenemen naar het najaar?
Je hoeft het antwoord niet meteen te weten.
Schrijf. Voel. Wees.
Een uitnodiging vanuit mijn hart
Deze zomer heb ik iets voor je gemaakt dat precies daar begint: bij de stilte, bij jezelf.
Mijn Guided Journal is geen werkboek.
Het is een fijne plek waar jij kunt landen.
Waar je mag schrijven, mijmeren, loslaten.
Waar je voelt: dit gaat niet over presteren, maar over thuiskomen.
Het helpt je om te vertragen, te landen en weer te voelen wat écht klopt voor jou.
Als je voelt dat dit precies is wat je nu nodig hebt – dan vind je ‘m hier:
Bekijk de Guided Journal
Neem ‘m mee de zomer in. De tuin in. Het strand op. Of gewoon naar je lievelingsplek in huis.
Tot slot
Misschien is dit niet de zomer waarin je grote stappen zet.
Misschien is het de zomer waarin je jezelf weer tegenkomt.
In zachtheid.
In stilte.
Op papier.
En wie weet wat er dan straks ontstaat.
“Als je stil wordt, hoor je wat er altijd al in je leefde.”
Dat is waar transformatie begint.